سختی ساینده به توانایی یک ساینده در مقاومت در برابر نیروهای خارجی موضعی اشاره دارد. معمولاً با استفاده از مقیاس سختی Mohs اندازه گیری می شود-به عنوان مثال، سختی Mohs کاربید سیلیکون تقریباً 9 است. الماس سخت ترین ماده شناخته شده است. این به ساختار شبکه مکعبی آن نسبت داده می شود، که در آن اتم های کربن توسط پیوندهای کربنی فوق العاده قوی به یکدیگر متصل می شوند. یک ماده ساینده باید سخت تر از ماده در حال پردازش باشد. هرچه سختی آن بیشتر باشد، قابلیت برش آن قوی تر است. علاوه بر این، ساینده های خاصی دارای خواص فیزیکی و شیمیایی منحصر به فردی هستند. به عنوان مثال، الماس بالاترین رسانایی حرارتی را در بین هر ماده شناخته شده ای از خود نشان می دهد و به آن امکان می دهد گرمای تولید شده در هنگام سنگ زنی را به طور موثر دفع کند. علاوه بر این، الماس از نظر شیمیایی نسبت به عناصر گروه آهن بسیار بی اثر است. با این حال، توجه به این نکته مهم است که هنگام آسیاب کردن فلزات آهنی، واکنش های شیمیایی بین کربن الماس و فلز ممکن است رخ دهد که به طور بالقوه منجر به سایش زودرس چرخ سنگ زنی می شود.
اندازه دانه ساینده به ابعاد فیزیکی ذرات ساینده اشاره دارد. ساینده ها معمولاً بر اساس اندازه ذرات به چهار گروه طبقه بندی می شوند: دانه های درشت، پودرهای ریز، پودرهای ریز و پودرهای بسیار ریز. در میان این گروه ها، اندازه دانه دانه های درشت و پودرهای ریز با تعداد دهانه های مش در هر اینچ خطی صفحه غربال مشخص می شود. این علامت با قرار دادن یک نماد "#" در موقعیت بالانویس در سمت راست مقدار اندازه دانه عددی نشان داده می شود. برعکس، اندازه دانه ریز پودرها و پودرهای فوق ریز بر حسب ابعاد فیزیکی واقعی ذرات بیان می شود. این نام گذاری با پیشوند مقدار اندازه ذرات عددی با حرف "W" نشان داده می شود. برای ساینده های فوق سخت مانند الماس، گریدهای میکروپودر در درجه اول بر اساس پارامترهایی مانند اندازه دانه، خلوص، عملیات سطح و مورفولوژی کریستال طبقه بندی می شوند تا نیازهای متنوع کاربردهای مختلف ماشینکاری دقیق را برآورده کنند.
استحکام ساینده به یکپارچگی ساختاری ذاتی ساینده اشاره دارد-به طور خاص، توانایی یک دانه ساینده مجزا برای مقاومت در برابر نیروهای خارجی بدون شکستگی. استحکام کافی برای حفظ قابلیت برش و عمر مفید دانه ساینده ضروری است. خواصی مانند چقرمگی یا استحکام حجیم را می توان با تنظیم عواملی مانند ترکیب مخلوط مواد خام، خلوص، اندازه دانه و ساختار کریستالی کنترل کرد و در نتیجه ساینده را متناسب با کاربردهای خاص تنظیم کرد. به عنوان مثال، سایندههای آلومینا سرامیکی تولید شده از طریق روش سل{4}}ژل (معروف به سایندههای SG) دارای ساختار میکروکریستالی یکنواختی هستند که از فرآیند تف جوشی خاص آنها حاصل میشود. در نتیجه-در حالی که همان سطح سختی را حفظ میکنند-در مقایسه با سایندههای آلومینا معمولی، چقرمگی قابلتوجهی بیشتری از خود نشان میدهند و مزایای متمایزی مانند استحکام بالا، ویژگیهای خود تیز شوندگی عالی، و عمر مفید طولانیتر را ارائه میدهند. سایش ساینده به پدیده از دست رفتن مواد از سطح ناشی از حرکت نسبی بین جسم و ذرات ساینده یا خراش ها اشاره دارد. تلفات مواد حاصل از این فرآیند می تواند تا 50 درصد از کل سایش را تشکیل دهد. بر اساس رفتار ذرات ساینده، سایش ساینده را می توان به دو دسته تقسیم کرد: دو-سایش بدن و سه-سایش بدن.
